نامهٔ سرگشادهٔ بیش از ۷۰ شخصیت برجسته آلمانی (از وزرا و رؤسای سابق پارلمان تا قضات ارشد علیه اهدای جایزهٔ آزادی به بچهٔ شاه، پرده از سناریوهای آبکی برای تراشیدن جایگزینهای مصنوعی برداشت. در این نامه شخصیت‌های آلمانی با صراحت تأکید کردند: «سپردن دریافت جایزه‌ای به نام مردم ایران به شخص پسر دیکتاتور پیشین، که چهره‌ای به‌شدت تفرقه‌برانگیز است، با ارزش‌های خود ما مغایرت دارد. برای آلمان، پیامدهای این تصمیم را نمی‌توان از تاریخ دیکتاتوری پهلوی جدا دانست».
نویسندگان نامه با دست گذاشتن بر حافظهٔ تاریخی آلمان و یادآوری حملهٔ چماق‌داران ساواک شاه به دانشجویان در برلین غربی، تصریح کردند: «تصاویری که در اینترنت دست به دست می‌شود و مأموران ساواک، پلیس مخفی شاه، را در حال حمله با چماق به تظاهرکنندگان در آلمان نشان می‌دهد، یادآور تکان‌دهنده بیرحمی آن رژیم است. بنو اونهزورگ، دانشجوی آلمانی، در جریان یکی از این تظاهرات هدف گلوله قرار گرفت و کشته شد. مرگ او به یکی از رویدادهای تأثیرگذار تاریخ آلمان پس از جنگ تبدیل شد».
در همین راستا، در کنفرانس روز جهانی علیه اعدام، باب بلکمن، نمایندهٔ پارلمان بریتانیا، با تقبیح این شو تبلیغاتی تأکید کرد: «تصمیم یک اندیشکده آلمانی برای دعوت از پسر شاه دیکتاتور سابق، جهت دریافت جایزه آزادی که به مردم ایران اهدا شده بود، نه تنها تأسف‌بار، بلکه معکوس و زیان‌بار است. زیرا در نبرد جاری برای آینده کشور به‌بهای آسیب به مردم ایران جبهه رژیم را تقویت می‌کند. آینده ایران توسط مردم آن رقم می‌خورد. آنان هم دیکتاتوری شاه و هم حکومت دینی حاکم را نفی می‌کنند و خواهان یک جمهوری دموکراتیک هستند که در برنامه ۱۰ ماده‌ای خانم رجوی متبلور شده است».
این موج افشاگرانه، مکمل مواضع مطرح‌شده در تظاهرات نیویورک علیه حضور پزشکیان در مقر ملل متحد است. در آن همایش باشکوه، سناتور رابرت توریسلی، در حالی که بچهٔ شاه را «شازده هالیوودی» می‌خواند تأکید کرد: «او در حال پاشیدن بذر تفرقه است. در حالی که کانون‌های شورشی شجاعانه در خیابانهای ایران مقاومت می‌کنند، او با سپاه پاسداران همکاری می‌کند. ولی ما به این باور داریم که نه شاه، نه شیخ، نه به دیکتاتوری در همه اشکال آن».
شهردار رودی جولیانی نیز یادآور شد: «افتخار به تماس با ۵۰ هزار نیروی سپاه پاسداران، جرمی آشکار و نشانهٔ همسویی با بازوی سرکوب رژیم است».
این مواضع روشن و افشاگرانه در کنار خروش قربانیان ساواک، مرزبندی شفاف «نه شاه، نه شیخ» را تثبیت کرده و نشان می‌دهد دوران تراشیدن آلترناتیوهای پوشالی و پروژه‌های چلبی‌سازی به پایان رسیده و مشعل آزادی در دست زنان و مردانی است که برایش جان‌فشانی می‌کنند.
