حماسهٔ پایداری ۶ مجاهد سربهدار، این روزها مرزهای جغرافیایی را درنوردیده و به یک تکانهٔ وجدانی در ابعاد بینالمللی تبدیل شده است. رسانه آرژانتینی «سئول» در مقالهیی تکاندهنده بهقلم اوسؤالدو باسان با عنوان «این عادی نیست»، مخاطبان جهانی خود را با حقیقت خونبار و پرافتخار مقاومت ایران روبهرو کرده است.
نویسنده در ابتدا با اشاره به سرود سرخ سربهداران در حیاط زندان قزلحصار که بسیاری از شخصیتهای سیاسی و رسانههای غربی و عربی را میخکوب کرده، مینویسد: «برای خواندن این مقاله، بهتر است ابتدا این ترانه را گوش کنید. وگرنه بخش بزرگی از آنچه امروز برای گفتن دارم را از دست خواهید داد».
این گزارش با کالبدشکافی ساختار سرکوب در نظام ولایت فقیه، نشان میدهد که چطور ۶ کانون شورشی مجاهد، چشم در چشم مرگ، سرودخوانان به سوی چوبههای دار شتافتند تا ثابت کنند حریف اصلی رژیم، اصیلترین و سازمانیافتهترین اپوزیسیون تاریخ ایران یعنی سازمان مجاهدین خلق است.
نویسندهٔ آرژانتینی از خوانند سؤال میکند:
آن ۶ نفر کیستند؟
کجا هستند؟
چه زمانی میخوانند؟
چه میخوانند؟
چرا میخوانند؟
چون میدانستند که قرار است بمیرند.
نویسنده اطمینان دارد که آنان با ایمان به پیروزی و یقین به سرنگونی محتوم جلادان با آغوش باز طناب را در آغوش گرفتند. او این جسارت و یقین را در پایان یکی از نامههایی که بابک پیش از اعدام نوشته بود لمس کرده است: «حاضر حاضر حاضر».
سپس میافزاید: «همین یقین در نامهٔ اکبر دانشورکار نیز دیده میشود. آنجا که مینویسد: «اگر به عقب برگردم و یک بار دیگر بخواهم انتخاب کنم، باز هم این کار را خواهم کرد اما این بار از همان اول با شعار مرگ بر ستمگر چه شاه باشه چه رهبر، برای آزادی مردمم یکبار دیگر جانم را میدهم... سر خم قدغن».
مقاله با مرور اصالت تاریخی مجاهدین، دست خمینی را در سرقت انقلاب ۵۷ رو میکند و یادآور میشود که رهبران واقعی مقاومت در زمان انقلاب یا اعدام شده یا در زندان شاه بودند؛ اما خمینی پس از سرقت انقلاب، شروع به بازداشت و کشتار و سرکوب رهبران واقعی کرد و با شلیک مستقیم پاسداران به تظاهرات بزرگ روز ۳۰ خرداد دوران مسالمت تمام شد.
نویسندهٔ آرژانتینی در بخش پایانی مقاله با اشاره به حمایت ۱۳۰ نماینده پارلمان آرژانتین از طرح «ایران آزاد» و برنامه دموکراتیک شورای ملی مقاومت، خط بطلانی بر برچسبهای سفارشیِ رژیم ولایت فقیه میزند و فاش میکند که وحید بنیعامریان و یارانش نه قربانیانی منفعل، بلکه رزمندگانی بودند که «برای اقدام علیه مراکز سرکوب، مانند پایگاههای سپاه پاسداران آماده میشدند».
این گزارش وجدان جهان را بیدار میکند؛ چرا که طنین سرود «منم توفان، بترس ای بید لرزیده!» از زندانهای مخوف ایران، امروز به مانیفست سرنگونیِ دژخیم در سراسر جهان تبدیل شده است.
