به این خبرها کنار هم نگاه کنید؛
اعدام عامر رامش: ۶ اردیبهشت
اعدام عرفان کیانی: ۵ اردیبهشت
اعدام حامد ولیدی و محمد معصومشاهی، ۲مجاهد عضو کانونهای شورشی: ۳۱فروردین
اعدام ۶عضو کانونهای شورشی و ۱۰جوان شورشگر دیگر در نیمهٔ فروردین...
این فقط یک فهرست نیست؛ نقشهمسیر یک نظام هراسان و برنامهٔ حکومتیست که در وحشت از قیام دستوپا میزند. رژیمی که زیر سایهٔ «جنگ»، هراسآلود به طناب دار و کشتار جوانان و قیامآفرینان آویخته است.
اعدام عامر رامش، متولد ۱۳۸۳ که ۳سال قبل بهجرم بمبگذاری و اجرای کمین در مسیر نیروی انتظامی دستگیر شد، تنها یک نمونه از این جنایت زیر چتر جنگ است. پیش از آن (۵ اردیبهشت)، عرفان کیانی را به جرم آنچه خودشان «هدایت قیام» مینامند، اعدام کردند...
موضوع آنقدر بدیهی و روشن است که از چشم رسانههای غربی نیز دور و پوشیده نمانده است.
«فرانکفورتر روندشاو» ضمن تأکید و یادآوری اینکه «رژیم ایران از جنگ استفاده میکند تا زندانیان سیاسی را اعدام کند»، مینویسد: «فرانتس یوزف یونگ، وزیر دفاع پیشین آلمان میگوید: آنها اکنون مردم را پیشگیرانه اعدام میکنند تا پس از پایان جنگ دیگر نتوانند برای رژیم خطرناک شوند».
«فرانکفورتر روندشاو» در ادامه با اشاره به ظرفیت و قدرت جوانان شورشگر مینویسد: «با وجود قطع اینترنت در ایران، گهگاه گزارشهایی درباره حملات مسلحانه مخالفان به تأسیسات سپاه پاسداران یا سرویسهای اطلاعاتی در کشور منتشر میشود. یک هفته پیش از آغاز جنگ، ۲۵۰مجاهد خلق به یکی از مقرهای خامنهای در تهران حمله کرده بودند...»
این همهٔ حرف و شاید کلید فهم ماجراست: اعدامها برای امروز نیست، برای فرداست؛ برای جلوگیری از انفجار اجتماعی و گسترش جوانهها و جوانان قیامآفرین.
رژیمی که در تنگنای قیام و سلسلهیی از بحرانهای درونی و بیرونی دست و پا میزند میخواهد با استفاده از شرایط جنگی، در هر اعدام، ۲هدف را همزمان پیش ببرد؛ هم جامعه را مرعوب و زمینگیر کند و هم به نیروهای وارفتهٔ خود روحیه دهد.
این سیاست، بیش از آنکه نشانهٔ قدرت باشد، علامت ضعف و استیصال و ناتوانی است و نشان میدهد جنگ اصلی رژیم نه با بیرون مرزها که با مردم و جوانان شورشگر و مقاومتی است که طی سالهای اخیر بارها نظام پلید ولایت را تا لبهٔ پرتگاه سرنگونی هدایت کردهاند و بهخون یارانشان قسم خوردهاند که تا پایان ادامه میدهند.
پیام این اعدامها روشن است: حاکمیت در حال جنگ با آینده است اما تجربه نشان داده که «آینده را نمیتوان اعدام کرد».
