هفتهٔ گذشته مأموران غارتگر شهرداری و وحوش انتظامی خامنه‌ای در جنایتی هولناک، با حمله به خانه و کاشانهٔ محرومان در تبریز، سرپناه زحمتکشان را با خاک یکسان کردند.
انتشار ویدیوهای این فاجعه در شبکه‌های اجتماعی خشم عمومی را نسبت به این قساوت حکومتی برانگیخت. حکومتی که پاسخ فقر و بی‌خانمانی مردم را با لودر، ضرب‌وجرح زن و کودک و تخریب خانه‌های آسیب‌پذیرترین اقشار جامعه می‌دهد.
در یکی از ویدیوهای منتشرشده از آن جنایت، هم‌وطن محروم تبریزی در اعتراض به این فاجعه با دلی پر درد و اندوه می‌گوید: «نه کاغذ داشت، نه حکم داشت، آمد همه جا را با خاک یکسان کرد و رفت، ریختند زن و بچه‌ها را کتک زدند... قلی‌زاده تو که مامورهایت را ریختی و هر کی آمد زیر گرفتی خانه مسکونی را ویران کردی. زن و بچه در خیابان ماندند و اینجا مردم از گرسنگی می‌میرند، نان پیدا نمی‌کنند، کاری نیست، حالا آقای پزشکیان می‌آیی سقف را روی زن و بچه خراب می‌کنی؟».
اما جنایت تخریب خانه‌هایی که آجر به آجر آن دسترنج بی‌خانمانست، بی‌جواب نماند. روز دوشنبه ۲۰ مهر، فرزندان رشید ستارخان و باقرخان در قامت کانون‌های شورشی، با ۱۰ پاسخ آتشین، زمین را زیر پای غارتگران به لرزه درآوردند:
شورشگران با ۲ انفجار در شهرداری غارتگر منطقه ۹ مشهد و به آتش کشیدن پایگاههای بسیح سپاه پاسداران در زاهدان و ایرانشهر و تهاجم آتشین به پاسگاه بسیج کوهدشت (لرستان) سیلی محکمی بر بناگوش غارتگران و مأموران پلید حکومتی نواختند.
جوانان شورشگر در ادامهٔ همین مأموریت انقلابی بنرهای خامنه‌ای ضحاک و فرزند سفاکش را در شهریار و شیراز و ساوه و سبزوار به آتش کشیدند و بنر نیابتی‌های رژیم و جلاد سلیمانی را در اصفهان شعله‌ور کردند.
پاسخ آتشین کانونها به تخریب آلونک‌های محرومان نشان می‌دهد دوران بزن‌دررو به پایان رسیده و بساط مافیای مسکن و غارتگران جنایتکار به‌دست مردم و مقاومتشان برچیده خواهد شد.
این تهاجم وحشیانه در شرایطی رخ می‌دهد که کشور در چنگال «مافیای مسکن» وابسته به قرارگاه ضد خاتم سپاه پاسداران و غول‌های مالی وابسته به بیت خامنه‌ای اسیر است. رژیمی که سقف آلونک‌های چهل یا پنجاه متری زحمتکشان را با لودر ویران می‌کند، خود صاحب اصلی بیش از دو و نیم میلیون خانه خالی و احتکار شده در سراسر کشور است؛ املاک لوکسی که هلدینگ‌های ساختمانی نیروهای مسلح و بانک‌های وابسته، برای سود بیشتر و سوداگری فریز کرده‌اند.
خروش رعدآسای شورشگران به این پارادوکس تلخ، ـ رانت مسکن برای نهادهای سرکوبگر و آوارگی محرومان ـ نشان می‌دهد که دست‌اندازی به سرپناه زحمتکشان بی‌تاوان نیست.
