روز دوشنبه ششم مهر، مقر اروپایی سازمان ملل متحد در ژنو شاهد برگزاری کنفرانس بین‌المللی مهمی درباره وضعیت وخامت‌بار حقوق‌بشر و شتاب بی‌سابقه اعدامها در ایران بود.
در این جلسه شخصیت‌های سیاسی و حقوقدانان برجسته نظیر آلفرد د زایاس، کارشناس مستقل پیشین سازمان ملل در امور نظم بین‌المللی، اولا الوستوئن، وزیر سابق محیط‌زیست و نماینده پارلمان نروژ، کریستینا بلک‌لاوز، رئیس پیشین کانون وکلای انگلستان و ولز، رمی پاگانی شهردار سابق و عضو کنونی شورای شهر ژنو و دکتر هنریک هرمانسون سخنرانی کردند و خانم مریم رجوی، رئیس‌جمهور برگزیدهٔ مقاومت ایران در پیامی تصویری به این کنفرانس، طرح یک سازوکار بین‌المللی برای حسابرسی از رژیم ایران را مطرح کرد.
این جلسه در شرایطی برگزار شد که فاشیسم دینی در هراس مرگبار از فوران خشم مردم و گسترش عملیات کانون‌های شورشی، چوبه‌های دار را بی‌وقفه به حرکت درآورده است.
خانم مریم رجوی با اشاره به منحنی صعودی و هولناک اعدامها و اعدام ۵۰ زندانی سیاسی در چند ماه گذشته، تأکید کرد: «این افزایش اعدامها، با افزایش مقاومت و قیامهای عمومی همبستگی کامل دارد. ایران از یک‌سو شاهد قیامهای پی‌درپی است و از سوی دیگر یک نسل رزمنده و فداکار به مجاهدین رو آورده است».
خانم رجوی طرح شورای ملی مقاومت برای حسابرسی از رژیم را در ۴ محور به شرح زیر ارائه کرد:
«۱ـ ارجاع وضعیت حقوق‌بشر در ایران، از جمله پرونده کشتار زندانیان سیاسی سال ۱۳۶۷، به شورای امنیت ملل متحد.
۲ـ ملزم ساختن رژیم به پذیرش بازدیدهای مستقل بین‌المللی از زندانها.
۳ـ پیگرد قضایی مسئولان رژیم به‌اتهام ارتکاب جنایت علیه بشریت بر مبنای اصل صلاحیت قضایی جهانی.
۴ـ گنجاندن توقف اعدامها در تمامی توافقات و مناسبات سیاسی و اقتصادی با رژیم».
در ادامه کنفرانس، اولا الوستوئن، وزیر پیشین محیط‌زیست نروژ، ابعاد دیگری از این بحران را افشا کرد. وی با تشریح فرو نشست ۳۰ سانتی‌متری زمین، کسری ۱۳۰ میلیارد متر مکعبی سفره‌های آب، مازوت‌سوزی و ۳۰ هزار مرگ سالانه بر اثر آلودگی هوا تأکید کرد: «بحران زیست‌محیطی در ایران به یک بحران حقوق‌بشری و اجتماعی تبدیل شده است... مجموع این بحرانها نشان می‌دهد که زندگی روزمره مردم عادی به نقطه‌ای رسیده که ادامه شرایط کنونی غیرممکن شده است؛ بنابراین، تغییر بنیادین در ایران اجتناب‌ناپذیر است».
در این کنفرانس سخنرانان بر بن‌بست مرگبار نظام، انزوای سیاسی و شرایط انفجاری جامعه انگشت گذاشتند و با اشاره به اهمیت دادخواهی و حسابرسی از عاملان و آمران جنایت، بر ضرورت پایان دادن به جنایت علیه بشریت، سرنگونی فاشیسم دینی و برپایی جمهوری دموکراتیک تأکید کردند.
