«محاصره»، مفهومی‌ست که باید مصداق واقعی و مادیِ آن را در تعادل‌قوای میان جامعهٔ ایران و حاکمیت ملایان یافت. این پرسش، خلاصهٔ این مصداق است: کی در محاصرهٔ کیست؟ پاسخ واقعی و عینیِ این پرسش، ما را به اصل بحران موجودیت در ایران می‌برد.
تجمعات شبانه که حاکمیت آخوندی، هستیِ خود را در گرو آن گذاشته است، مبین چه رابطه‌یی میان جامعه و حاکمیت است؟ روزنامهٔ جمهوری اسلامی در شمارهٔ روز ۱۸ آبان ۱۴۰۵، چنین نشانه‌یی از این تجمعات می‌دهد:
«در تأثیر بی‌نظیر این تجمعات در حفاظت از کشور در برابر توطئه ستون پنجم دشمن در داخل هیچ تردیدی وجود ندارد».
برای اکثریت مردم ایران واژه‌های تبلیغاتی مثل «ستون پنجم» و «دشمن» که ۴۷ سال است رادیو و تلویزیون و تریبون نمازهای جمعه‌ٔ حکومتی، آنها را ولخرجی می‌کنند، سال‌هاست که ترجمه‌ٔ واقعی شده است. «ستون پنجم» همان اکثریت مردم ایران با پیشتازی قیام‌آفرینان و کانون‌های شورشی هستند. «دشمن» هم صدها بار در خیابانهای ایران توسط اکثریت مردم معرفی شده است: «دشمن ما همین‌جاست ــ دروغ می‌گن آمریکاست». در همین یک فریاد، تمام تبلیغات ۴۷ ساله‌ٔ حکومتی تعیین‌تکلیف شده است.
بنابراین آنچه به‌طور واقعی در صحنه‌ٔ سیاسی و اجتماعی میان اکثریت جامعه و حاکمیت وجود دارد، این است که تجمعات شبانه‌ٔ حکومتی در محاصرهٔ اکثریت مردم ایران قرار دارد. اصل وحشت از ولی‌فقیه تا روزنامهٔ جمهوری اسلامی و کل حاکمیت، همین است. از این‌رو، نظام آخوندی در بحرانی‌ترین موقعیت بود و نبود خود، تلاش می‌کند با دود استتارِ فریادها و تهدیدهای هر چه بلندتر، بحران موجودیت خود را بپوشاند.
حاکمیت ملایان آنچه را که بنا بر اولویت‌های نظام در مزارع سیاست، اقتصاد و مذهب کاشت، در قیامهای سه دهه‌ٔ اخیر درو کرد. این اصل بحران است، نه آمریکا و اسراییل. حالا به‌طور قانون‌مند، رشته‌های بحران، درون حاکمیت را درمی‌نوردند و میان خودی‌های نظام، به شدیدترین وجه ممکن سر باز می‌کنند. همان روزنامهٔ حکومتی گزارش می‌دهد:
«شعارهای مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسراییل در این تجمعات، به مرگ بر فلان مسئول فعلی و فلان مسئول سابق تبدیل شدند».
واقعیت‌های مسلم در امور سیاسی و اجتماعی مابین یک حاکمیت و مردم، همواره این‌طور بارز می‌شوند که وقتی حاکمیت از پس حل هیچ تضادی برای مردم برنمی‌آید که برعکس فقط برایشان زنجیره‌ٔ بحران تولید می‌کند، عواقب این وضعیت، با تکثیر نمودهای سیاسی و اجتماعی و صنفی علیه حاکمیت همراه می‌شود. آنگاه قانون مجازات اتودینامیک به‌جریان می‌افتد. سپس زنجموره‌ها پیکر حاکمیت را می‌پوشانند و امنیتی‌ترین تجمعات حافظ نظام، سر از «جریانهای مشکوک» درمی‌آورد:
«جریانهای مشکوک در تجمعات شبانه، اکنون به تولید میزان زیادی از نگرانی رسیده است» (همان).
این وضعیت جز دومینوی جذام در پیکر ساختار حاکمیت ولایت فقیهی نیست. دستگاه تبلیغاتی نظام هر چقدر هم آتش توان موشکی و اقتدارگرایی را باد بزند، هرگز نمی‌تواند جلو شتاب پیشرفت این جذام در ساختار نظام را بگیرد. جذامی که پیدایش آن از محاصرهٔ تجمعات حافظ نظام توسط اکثریت جامعه ناشی شده است و باید منتظر شاخک‌های متعدد آن بود.
