پس از سالها کارزار خستگیناپذیر و افشاگریهای مستمر مقاومت ایران، سرانجام دولت بریتانیا به تحریم و لیستگذاری سپاه پاسداران تن داد. این چرخش سیاسی، بهروشنی در پیام قاطع باب بلکمن، قانونگذار ارشد بریتانیایی و از حامیان مقاومت ایران متبلور شد.
بلکمن با اشاره به مبارزه ۱۶سالهٔ خود در صحن پارلمان، هشدار داد که صرف اعلام موافقت دولت کافی نیست و اکنون زمان وادار کردن دستگاههای اجرایی به تصویب و اجرای بیدرنگ قانون لیستگذاری تروریستی این نهاد سرکوبگر است. او با تأکید بر اینکه نباید اجازه داد هیچ تأخیری در این روند صورت گیرد، نشان داد که این پیروزی، نه یک حادثه، بلکه ثمرهٔ یک نبرد و کارزار طولانیمدت است.
در همین راستا، کنفرانس ۸ اردیبهشت در پارلمان انگلستان با حضور نمایندگانی از مجلسین عوام و اعیان، به تریبونی برای نمایش شمارش معکوس پایان مصونیت پاسداران و انزوای جهانی رژیم تبدیل شد. رژیمی که با اتکا به سپاه پاسداران، سیاست سرکوب داخلی، قطع اینترنت و تروریسم و جنگافروزی را دنبال میکند، حالا شاهد قطع شدن دستانش در یکی از مهمترین پایتختهای جهان است.
در این کنفرانس بارونس ردفرن گفت: «ما همچنین باید قدردانی کنیم از شورای ملی مقاومت، خانم رجوی و کمیته بریتانیایی برای آزادی ایران بهدلیل پیشرو بودن در این کارزار طی سالیان متمادی برای دستیابی به این نتیجه» و لرد آلتون ضمن تأکید بر ضرورت گفتگوی اتحادیه اروپا با شورای ملی مقاومت خاطرنشان کرد «اگر مقاومت هدف اصلی رژیم است، به این دلیل است که محتملترین جایگزین و سازمانی است که بیشترین شانس را برای سرنگونی ملایان و دستیابی به تغییر واقعی دارد.
اهمیت این کارزار دیپلماتیک زمانی بیشتر آشکار شد که نمایندگان پارلمان، برخلاف جریان مماشات و آلترناتیوسازیهای فیک، بر ضرورت گفتگو با شورای ملی مقاومت بهعنوان تنها جایگزین دموکراتیک و معتبر تأکید کردند.
در این باره جیم شانون نمایندهٔ پارلمان انگلستان ضمن تشریح دلایل حمایت کامل بسیاری از نمایندگان مجلس از دولت موقت شورای ملی مقاومت گفت: «در مقابل، دیگرانی مانند فرزند شاه مخلوع، در حال تفرقه افکنی هستند، به فرماندهان سپاه پاسداران دل بسته و همزمان جوامع قومی ایران را تجزیهطلب مینامد و آنها را به سرکوب نظامی در آینده تهدید میکند».
در همین جلسه، جاسلین اسکات قاضی سابق، اعدام مجاهدان و شورشگران دلیر در روزهای گذشته را یک قتلعام توصیف کرد و افزود: «تا زمانی که دولتهای جهان اقدام مؤثری انجام ندهند این وضعیت پایان نمییابد. دولت ما باید واقعیتهای ایران را درک کند و این مسیر تنها از طریق بهرسمیت شناختن دولت موقت شورای ملی مقاومت ایران تحت هدایت خانم رجوی میسر است».
