در حالی که خلیفهٔ اعدام در وحشت از شعلهور شدن آتش قیامها، چرخهٔ سرکوب و دستگیری و اعدام را شتاب میدهد، تصویب هفتاد و سومین قطعنامه سازمان ملل، انزوای جهانی نظام قتلعام را تشدید کرده است.
بهدنبال تصویب قطعنامه، خانم مریم رجوی گفت: «پرونده رژیم آخوندها که بدون شکنجه و اعدام هرگز سرپا نمیماند، باید به شورای امنیت ملل متحد احاله شود و سردمداران آن بهخاطر جنایت علیه بشریت و نسلکشی در برابر عدالت قرار گیرند».
قطعنامه «اعمال مستمر و گسترده مجازات اعدام و افزایش شمار اعدامها به اتهامات مرتبط با امنیت» را «بهعنوان ابزاری برای سرکوب سیاسی» محکوم نموده و «از یافتههای هیأت حقیقتیاب مستقل بینالمللی مبنی بر اینکه بسیاری از موارد نقض حقوقبشر مستندشده در ایران ممکن است مصداق جنایت علیه بشریت باشد» عمیقاً ابراز نگرانی میکند.
همزمان، گزارشهای تکاندهنده نهادهای بینالمللی نیز عمق این فاجعه را نشان میدهند. مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل، از ابعاد بیسابقه بازداشتهای خودسرانه و ناپدیدسازی قهری خبر داد و سازمان عفو بینالملل اعلام کرد که رژیم پس از محاکمههای بهشدت ناعادلانه، دستکم ۳۹ نفر را در ارتباط با اعتراضات دیماه اعدام کرده و خواستار توقف فوری تمامی احکام اعدام و اقدام دیپلماتیک جامعه جهانی شد.
پیش از این نیز ۴۶ کشور جهان طی بیانیه مشترکی در اجلاس شورای حقوقبشر در ژنو، موج اعدامها در ایران، بهویژه اعدام معترضان را بهشدت محکوم کردند. در بخشی از بیانهٔ ۴۶کشور آمده است: «ما به یافتههای کارشناسان سازمان ملل توجه داریم که نشان میدهد مجازات اعدام برای ایجاد رعب و وحشت، سرکوب مخالفان و بازداشتن افراد از ابراز عقیده و برگزاری تجمعات به کار گرفته میشود».
در همین حال اهدای جایزه مگنیتسکی به یک زندانی زیر تیغ اعدام که همچنان بر مواضعش ایستاده است معنای دیگری پیدا میکند. اهدای این نشان به محمدجواد وفاییثانی بهخاطر شجاعت و ایستادگیاش در برابر نظامی که هزار هزار زندانیان سیاسی را به جرم ایستادگی بر سر موضع به دار آویخت، موجی از حمایت زندانیان سیاسی، ارگانهای حقوقبشری و همبستگی جهانی را برانگیخت و نشان داد جهان از ایستادگی زندانیان سرموضع حمایت میکند و تیغ اعدام دیگر کارآیی ندارد.
وفاییثانی پس از انتشار خبر اهدای جایزه مگنیتسکی طی پیامی از زندان مشهد گفت: «دیکتاتوری از انسانهای ایستاده میترسد. در تابستان ۱۳۶۷، حدود ۳۰ هزار زندانی سیاسی که اکثریت آنها از هواداران سازمان مجاهدین خلق ایران بودند، بهدلیل پافشاری بر آرمانهایشان قتلعام شدند. امروز من هم به همان جرم به اعدام محکوم شدهام؛ چون حاضر نیستم شرافت خود را انکار کنم».