در شرایطی که «کینگ مجتبی» در تنگنای مرگبار جنگ و مذاکره دست‌وپا می‌زند و در وحشت از تکرار توفان آبان، با شتاب‌بخشیدن به چرخهٔ اعدام تلاش می‌کند شعله‌های قیام را خاموش و جوانان را افسرده و مأیوس کند، نامه‌یی تکان‌دهنده و آتشین از زندان فوق‌امنیتی وکیل‌آباد مشهد، صدای رسای مقاومت و پایداری را در شهر طنین‌انداز کرد.
این نامه، پاسخ کوبنده «محمدجواد وفایی‌ثانی»، قهرمانی که سه بار به اعدام محکوم شده، به تمام توطئه‌های دژخیمان و گواهی زنده بر این واقعیت است که نهاد استبداد در برابر «انسانهای ایستاده» عاجز و درمانده است.
محمدجواد در این پیام پرشور که پس از دریافت جایزه حقوق‌بشری مگنیتسکی ۲۰۲۶ از لندن به بیرون فرستاده، با صلابت اعلام می‌کند:
«من این جایزه را به نام همه کسانی می‌پذیرم که به جرم آرزوی ایرانی آزاد، زندانی، شکنجه و تهدید شده‌اند یا حکم اعدام گرفته‌اند؛ به نام همرزمانم در کانون‌های شورشی و نسلی که بهای آزادی را با جان خود می‌پردازد».
این قهرمان در بند با اشاره به ریشه‌های تاریخی مقاومت، با یادآوری قتل‌عام هزاران زندانی سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ به جرم پافشاری بر آرمانهای مجاهدین، خطاب به حاکمان ددمنش تصریح می‌کند: «امروز من هم به همان جرم به اعدام محکوم شده‌ام؛ چون حاضر نیستم شرافت خود را انکار کنم. رژیم از ما توبه، مصاحبهٔ تلویزیونی و تسلیم می‌خواهد، اما پاسخ ما روشن است، هیهات مناالذلة؛ ما هرگز تن به ذلت نمی‌دهیم».
وفایی‌ثانی هم‌چنین با اشاره به سرمایهٔ بی‌بدیل مقاومت سازمان‌یافته در برابر گزینه‌های تاریخ مصرف گذشتهٔ «شیخ» و «شاه» که بقا و حیات‌شان را در جنگ خارجی می‌بینند تأکید می‌کند: «رژیم از بازگشت‌طلبان سلطنتی نگرانی ندارد، زیرا آنان پایگاهی در داخل ندارند و به قدرتهای خارجی متکی‌اند. اما ما مخالف جنگ خارجی هستیم و باور داریم تغییر تنها به دست مردم ایران، با مقاومت سازمان‌یافته و قیام عمومی ممکن است».
او در تاریک‌ترین دخمه‌های امنیتی و زیر تیغ اعدام، چشم‌انداز پیروزی را روشن می‌بیند و در تشریح ایران آزاد فردا می‌گوید: «ما ایرانی آزاد و دموکراتیک می‌خواهیم؛ ایرانی که در آن نه شاه و نه شیخ حاکم باشد، مردم آزادانه رأی دهند... این آرمانها در برنامه ۱۰ماده‌ای خانم رجوی، شامل انتخابات آزاد، جدایی دین از دولت، برابری زن و مرد، لغو مجازات اعدام و برپایی جمهوری دموکراتیک ترسیم شده است».
این نامه، طنینِ رسا و پولادین عهدی است که در تاریک‌ترین سیاه‌چال‌ها نیز شکسته نمی‌شود. محمدجواد وفایی در پایان با یادآوری جمله‌ای الهام‌بخش از رهبر مقاومت می‌نویسد:
«ما مقاومت می‌کنیم، پس هستیم».
و این‌چنین پیام ایستادگی تا پایان را در آستانهٔ سالروز قیام آبان۹۸ به گوش جهانیان می‌رساند و به جایزه حقوق‌بشری مگنیتسکی اعتبار می‌بخشد.
