۴۵ سال پس از سرفصل تاریخی ۵ مهر ۱۳۶۰، حقانیت و اصالت گام بلندی که میلیشیای قهرمان مجاهد خلق در کف خیابان برداشت، بیش از هر زمان روشن شده است. در روزگاری که دیکتاتوری نوپای دینی، هیبت حیوانی خود را پشت نقاب دین پنهان میکرد و عکس دجال زمان را در ماه نشان میداد، پیشتازان آزادی با نثار خون خود و طنین شعار تاریخی «مرگ بر خمینی» و «شاه سلطان ولایت، مرگت فرا رسیده»، بت استبداد دینی را درهم شکستند و مرزبندی تاریخی جبهه خلق با فاشیسم دینی و سلطنتی را برای همیشه در تاریخ ایران تثبیت نمودند.
امروز همزمان با سالگرد همان حماسهٔ خونین، شورشگران با اجرای ۶۰ پراتیک انقلابی، پرچم قیام را در شهرهای تهران، کرج، تبریز، مشهد، اصفهان، شیراز، اهواز، ساری، کرمانشاه، گرگان، همدان، زاهدان، لاهیجان، نهاوند، بهشهر، مرودشت و نفتشهر به اهتزاز درآوردند. جوانان شورشگر «با درود به ۱۸۱۰ شهید تیرباران شده مجاهد خلق در اوین» پیام پیشتازان قیام در ۵ مهر ۶۰ را با شعار «تنها ره رهایی، سلاح و سرنگونی» و «سلطنت، ولایت، یکصد سال جنایت» در شهرهای میهن جاری کردند.
این شعارها، امتداد همان پیام و کلام مقدس است که از خیابانها و زندانهای شهر جاری شد و امروز ارکان ولایت موروثی را به لرزه درآورده است.
آمادهباش صددرصدی نیروهای سرکوبگر در آستانهٔ ۵ مهر، و به کارگیری ۵۱ هزار نیروی انتظامی، سپاه و بسیج تنها در تهران بزرگ و لغو تمامی مرخصیها، راهاندازی بازداشتگاههای مخفی، و تفتیش تلفن همراه عابران در پیادهروها، نشاندهندهٔ کابوس قیام و تحقق شعارهای حماسهسازان ۵ مهر است.
آن روز مسعود شکیبانژاد در وصیتنامهاش نوشت:
«بهخدا اگر صد جان میداشتم راضی بودم که هر کدام را زیر شدیدترین شکنجهها و زنده پوستکنده شدنها بدهم... چرا که دیگر هیچ جایی و طریق برخورد دیگری را نگذاشتهاند».
و ۴۴ سال بعد، ۶ قهرمان کانون شورشی، قبل از اعدام در یک بیانیه و وصیتنامهٔ تاریخی تصریح کردند: «اگر تقدیر بر آن باشد که صدها هزار بار دیگر نیز اعداممان کنید، به امید پیروزی جمهوری دموکراتیک و آزادی و آبادی این میهنِ اسیر... باز هم استوار، بر سر موضعِ شورشی خود خواهیم ایستاد».
تجربه قیامهای اخیر و گسترش عملیات کانونهای شورشی ثابت کرد که مانورهای نمایشی، آمادهباش صددرصدی، تزریق تجهیزات جدید سرکوب و خریدن مزدوران با پاداشهای کلان نیز قادر نیست سد راه انفجار خشم اجتماعی شود. بتی که در آن روز با شعار «شاه سلطان ولایت، مرگ فرا رسیده»، شکست، شکست. اما آتش حماسه ۵ مهر هرگز خاموش و فراموش نشد؛ بلکه در قامت نسلی مصمم و سازمانیافته تکثیر و تجدید گردید.
