پس از آنکه سفر اروپایی بچهٔ شاه با تحقیر سیاسی، طرد رسمی دولت آلمان و اعتراضات خیابانی به پایان رسید، حامیانش با نمایش جنونآمیز آرم ساواک در شهر رگنزبورگ آلمان یک رسوایی سیاسی دیگر بهبار آوردند.
مارتین پاتسلت، کارشناس و متخصص امور ایران، چندی پیش در مقالهای در سایت آلمانی RND هشدار داده بود که میراث ساواک «برای بسیاری از ایرانیان همچنان دردناک است» و رضا پهلوی بهجای مواجهه صادقانه با این تاریخ، تلاش میکند آن را «کماهمیت جلوه دهد یا حتی به آن افتخار کند». همین واقعیت باعث شد سفر اخیر او به برلین نه با استقبال سیاسی، بلکه با پرتاب «گوجهفرنگی و رب گوجه» از سوی معترضان روبهرو شود؛ نمادی از خشمی که هنوز نسبت به دیکتاتوری سلطنتی و دستگاه شکنجهاش زنده است.
در آلمان، ۸۰سال پس از سقوط فاشیسم هیتلری، استفاده از نمادهای نازی و انکار هولوکاست جرم محسوب میشود. جامعهیی که حافظه تاریخی خود را جدی میگیرد، اجازه نمیدهد ماشین جنایت گذشته دوباره بزک شود.
بهراستی! اگر حمل صلیب شکسته در آلمان جرم است، نمایش علنی نماد ساواک ـ سازمان شکنجه و سرکوب رژیم شاه ـ در عداد همان جنایت، عمل مجرمانه است.
ساواک فقط یک «سازمان اطلاعاتی» نبود؛ کارخانه تولید وحشت بود. شلاق با کابل، شوک الکتریکی، آپولو، کشیدن ناخن، نشاندن زندانیان سیاسی روی صفحات داغ فلزی و تیرباران زندانیان با دستها و چشمان بسته، تنها بخشی از جنایتهایی است که توسط نهادهای حقوقبشری بینالمللی ثبت شده است.
مگر میشود رد خون را از تپههای اوین پاک کرد؟ هنوز خانوادههای بیشماری در ایران هستند که خاطره شکنجهگاههای ساواک را با گوشت و پوست خود حمل میکنند.
سازمان مجاهدین خلق ایران در اطلاعیهیی این اقدام را «عملی کثیف و مجرمانه و تأیید وقیحانه شکنجههای ساواک شاه» توصیف کرد و تأکید نمود که این نمایش، «همدستی و دفاع از جنایتهای ساواک» است. همچنین نمایندگی شورای ملی مقاومت ایران در آلمان اعلام کرد که «قویترین اعتراض خود نسبت به این اقدامات ننگین و مجرمانه بقایای شاه و ساواک او در آلمان را به اطلاع پلیس و وزارت کشور و وزارتخارجه آلمان میرساند».
از همین روست که اعتراض گسترده ایرانیان به این نمایش رسوا، فقط واکنش به یک «نماد» شکسته و جریان ورشکسته نیست؛ دفاع از حقیقت تاریخی و مقابله با بازگشت فرهنگ شکنجه و استبداد است. مردمی که یکبار برای رهایی از سلطنت به خیابان آمدند، امروز نیز با شعار «مرگ بر ستمگر، چه شاه باشه چه رهبر» نشان دادهاند نه به گذشته بازمیگردند و نه اجازه میدهند جلادان دیروز، دوباره در لباس آلترناتیو ظاهر شوند.
